عریانی

بگذار تن عریانت از آن کسی باشد که پیش از آن روح عریانت را به او بخشیده ای!ا
چارلی چاپلین

در ادامه

می گه بذار برات توش بنویسم
بیا_
بلند میخونمش: «وقتی که دستای باد قفس مرغ گرفتار و شکست شوق پرواز و نداشت.
وقتی که چلچله ها خبر فصل بهار و میدادن عشق آواز و نداشت»ه
کنارش براش می نویسم: «اما لحظه ای رسید، لحظه ی پریدن و رها شدن میون بیم و امید»ه
نگام کرد. نگاش کردم. گفتم باور کن ،میبینی!ا
خندید! اما نفهمیدم باور کرد یا طعنه زد!ا

غزل

میگم عزیز یه شعر بخون

چی بخونم عزیز؟_

یه کم به عکسای دور و برش نگاه میکنه و میخونه:ه

دورم ز تو ای گلشن جانان، چه نویسم

من مرغ ضعیفم به سلیمان چه نویسم

ترسم که قلم شعله زند صفحه بسوزد

من با دل پرخون به عزیزم چه نویسم